Hram je sagradjen 1746. godine za vreme vladavine carice Marije Terezije u stilu klasicizma. Predstavlja jednobrodnu gradjevinu sa polukruznom aspidom na istocnoj strani i s kubetom koje je pokriveno bakrom na zapadnoj strani. Ceona, zapadna fasada je izdeljena na tri sprata.

Desetak godina posle njene izgradnje po vec tada ustaljenom obicaju obavljen je popis crkava u Temisvarskoj eparhiji. Sudeci po njemu od sedamdeset tada popisanih crkava, samo su dvadeset i cetiri crkve bile zidane od opeke a medju njima jedino je Beckerecki hram Uspenja bio pokriven crepom. Zahvaljujuci toj cinjenici ova gradjevina je jedna od retkih koje su prezivele veliki pozar 1807. godine. Sudeci po istom opisu moze se zakljuciti da crkva u arhitektonskom pogledu nije tokom vremena pretrpela znacajnije izmene svoje prvobitne graditeljske zamisli.

Unutrasnjost crkve lepotom pleni ikonostas rad Georgija Popovica ali je kod mnogih kompozicija uocljivo da su izvedene po resenjima Dimitrija Popovica, takodje beckereckog slikara.

Presto na horu crkve je posvecen prenosu mostiju sv. Nikole. Zidne slike arhandjel Mihailoi sv. Nikola, slika sv. Trojice sa jevandjelistima u uglovima na svodu slikao je Aleksandar Sekulic 1962. godine. Medju pokretnim ikonama pogotovu ovim koje se celivaju, ima takvih koje ukazuju na slikarstvo prelaznog perioda 18. veka. Celivajuce ikone su rad Georgija Popovica a od 1951. godine su pod zastitom Zakona o spomenicima kulture. Crkva je “zatvorena”    unutar gustog urbanog jezgra pa tek ulazak u njenu portu otkriva svu lepotu ovog zdanja.

Baroknu crkvu vec formiranog tipa sigurne realizacije, ovaj grad je dobio u vreme kada u Sentandreji jos uvek traje ziva graditeljska aktivnost na podizanju cuvenih srpskih baroknih crkava. Samo je desetak godina pre zrenjaninske zavrsena srpska crkva u Budimu. A bila su to podrucja daleko bliza izvoristima ovakvih umetnickih opredeljenja.