Opštinu Zrenjanin čini grad Zrenjanin sa 22 seoska naselja. Po teritorijalnom prostranstvu najveća je opština u Vojvodini, sa površinom od 1.327 kvadratnih kilometara. Grad Zrenjanin je ekonomski, saobraćajni i kulturno prosvetni centar srednjeg Banata. Na teritoriji opštine živi 132.051 stanovnika od kojih 72.851 u gradu. Ovde je čak 25 nacionalnosti i etničkih grupa – najbrojniji su Srbi, MaÄ‘ari, Rumuni, Slovaci itd.

Smatra se da je najstarije naselje na mestu današnjeg Zrenjanina nastalo u prve dve decenije 14. veka. U pisanim izvorima mesto se tada još kao selo pominje 10. jula 1326. godine u dokumentu, budimskoj Povelji a nešto kasnije u spiskovima sakupljača papskog desetka koji su ovde, izmeÄ‘u 1333. i 1335. godine, sakupljali priloge za papu od katoličkog dela sveštenstva Bečkereka.

Ima više pretpostavki o poreklu starog imena grada. Po jednoj ono se sastoji od slovenske reči «peč» (stena) i keltske reči kereke (zborište, u germanskom jeziku). Druga tumačenja kažu da «Beče» označava vlastito ime a nastanak reči imena grada – šumu. Evli(ja) ÄŒelebi(ja) je pisao da je ime ovog naselja «Beštelek» što znači – pet dinja. Neki autori izvode ime Bečkerek iz imena naroda Pečenega.

U istorijskim izvorima grad Zrenjanin se prvi put pominje pod imenom Bečkerek. Za sve vreme svog  postojanja do 1935. godine poznat je pod imenom Bečkerek sa raznim varijantama u izgovoru i pisanju – Becke, Bechereki, Bechekrekuy, Bekuskrereki, Bekuskerequi, Pechberkuy, Pechkereki, Perchkerekq, Bochkerecki, Boihereki, Bexchkereke, Bechekereke, Beshjkerekuu, Beurquerel, Betschekerecki, Weschekharqokh.

Od 1935. g. postaje Petrovgrad. Ukaz kraljevih namesnika je objavljen 18. februara 1935. g. u «Službenim novinama» Kraljevine JUgoslavije br. 39/VIII i glasi: U ime njegovog Veličanstva Petra II po milosti Božjoj i volji Narodnog kralja Jugoslavije... rešili su da se «menja naziv gradske opštine «Veliki Bečkerek» u «Petrovgrad». Ministar unutrašnjih poslova neka izvrši ovaj ukaz 30. januara 1935. g.». Na sednici gradskog veća Bečkereka 29. septembra 1934. godine narodni poslanik i većnik gradskog veća dr. Toša Rajić podneo je predlog o promeni imena grada u Petrovgrad. Ovaj naziv, sa kraćim prekidom za vreme trajanja okupacije, zadržao se sve do 1947. g. kada se menja u Zrenjanin po narodnom heroju Žarku Zrenjaninu.

Prvi podatak o Zrenjaninu nalazi se takoÄ‘e u jednom dokumenti budimskog kaptola iz 1422. g. a iz najstarijih poznatih planova se vidi da su ovde prvobitno bila naseljena 3 velika ostrva i 2 poluostrva... Srpsko stanovništvo je ovde živelo od seobe Slovena u ove krajeve, od VI veka. Srbi, domorci u Banatu, bili su odani pravoslavlju, o čemu saznajemo iz zaključka Sinoda maÄ‘arskih biskupa u Segedinu 1309. g. koji zabranjuje da se MaÄ‘arice ubuduće udaju za Srbe «šiznatike» jer nisu mogle da ih prevedu u svoju veru, a one su ipak prelazile u pravoslavlje.

Srbi počinju intenzivnije prelaziti u krajeve severno od Save i Dunava krajem XIV veka, što je posledica turskog pritiska i osvajanja juga Srbije. Broj naseljenika se povećavao posle 1403. godine kada je maÄ‘arski kralj Zigimund sklopio savez sa srpskim despotom Stevanom Lazarevićem o zajedničkim vojnim akcijama protiv Turaka. Zauzvrat za savezništvo i vernost Zigimund je despotu Stevanu darivao posede u Ugarskoj, meÄ‘u kojima su bili Bečej i Bečkerek.

Bečkerek koji tada postaje središte Torontalske županije, početkom 15. veka dobija na poklon srpski despot Stevan Lazarević, koji počinje da naseljava srpsko stanovništvo. Zahvaljujući dolasku novih stanovnika, nekadašnje selo ubrzo prerasta u varoš sa razvijenim zanatstvom i trgovinom.

U jednom od dokumenata budimskog katola se navodi da je 1411. g. despot Đurađ poklonio svome rođaku Pavlu de Birinji iz Verone Bečkerek kao imanje koje se tada nazivalo oppidum.

Početkom 16. veka turski upadi u južnu Ugarsku postaju sve brojniji, tako da podizanje tvrÄ‘ave u cilju odbrane od turskih upada postaje preka potreba. TvrÄ‘ava je podignuta 1527. g. ali je Turci osvajaju već 1551. g. Idući na Temišvar Mehmed paša Sokolović je prethodno osvojio 2 banatske tvrÄ‘ave – bečejsku i bečkerečku. Turci ostaju gospodari tvrÄ‘ave sve do 1697. g. kada su trupe austrijskog generala Evgenija Savojskog ušle u grad. Odlukom Karlovačkog mira tvrÄ‘ava je bila srušena, a u varoš se vraćaju Turci. Ruševine ove tvrÄ‘ave poslužile su kasnije da se na njima izgrade temelji županijske zgrade, odnosno, zgrade opštine Zrenjanin.

Posle osvajanja Temišvara os trane Turaka varoš postaje sedište begova. Inače, Zrenjanin je u prošlosti igrao važnu ulogu kao političko sedište.

Tragom istorijskih podataka saznaje se da su Turci ostali u Bečkereku sve do 1716. g. kada su posle poraza od Austrije napustili ovaj kraj. Od 1717. g. Bečkerek se naglo počeo razvijati. Za vreme Turaka stanovništvo Banata i Bečkereka, sem turske vojske, bilo je gotovo isključivo srpsko ali je ono zbog stalnog ratovanja silno razreÄ‘eno. Po osloboÄ‘enju od Turaka, Rumuni su dobrovoljno naseljavali ove krajeve, dok su s druge strane vlasti silom naseljevale Nemce i MaÄ‘are. Od tada je Bečkerek dobio današnje šaroliko stanovništvo.

Požarevačkim mirom 1718. g. godine Bečkerek je pripao Austriji.

Dva velika rata voÄ‘ena u razdoblju od 20 godina opustošile su varoš tako da je ostalo svega stotinu kuća i oko 400 stanovnika. Austrija odmah posle rata pristupa kolonizaciji ovih krajeva, naseljavajući Srbe iz Potisja, MaÄ‘are, Nemce a nešto kasnije i Francuze iz Alzasa i Lotaringije, Špance i Italijane, koji su ubrzo izumrli, jer nisu mogli da podnesu nezdravu klimu. MeÄ‘u kolonistima je bilo zanatlija i trgovaca koji su doprineli bržem oživljavanju i unapreÄ‘enju privrede. Reka Begej je kanalisana a njegovi brojni rukavci su isušeni, zatrpani.

Bečkerek doživljava svoj privredni procvat sredinom 18. veka. Prva manufaktura za proizvodnju piva podignuta je 1745. godine.

Ekonomski uspon Bečkereka nije ostao nezapažen. Grad je poveljom austrijske carice Marije Terezije 6. juna 1769. g. postao slobodno trgovište sa napomenom «kada vremenom zanatstvo i veštine, zajedno sa trgovačkim staležom u ovom trgovištu budu većma uzdignuti bićemo u svako doba skloni ovom trgovištu dodeliti prava jednog grada...» Bečkerek postaje trgovište do Zakona o opštinama iz 1886. g. kada postaje grad sa ureÄ‘enim savetom.

Te, 1769. g. je počela sa radom i bolnica a 1784. g. i apoteka.

Politički značaj Bečkereka posebno je porastao obnavljanjem Torontalske županije 1779. g. sa sedištem u ovom gradu. Dalji uspon grada zaustavljen je velikim požarom 30. avgusta 1807. g. u 15h i 45 minuta kada je uništeno oko 800 zgrada, trgovačkih i zanatlijskih radnji i skladišta. Jedino su neoštećene ostale Pravoslavna i Rimokatolička crkva i kapela sv. Vendelina. Iste godine u roku od tri meseca izbio je požar još 10 puta. Velikim naporima grad je posle tri decenije povratio svoj nekadašnji privredni primat u Banatu.

U MaÄ‘arskoj buni 1848./49. g. kada srpski izaslanici 8. aprila nisu mogli da se sporazumeju sa Lajošem Košutom, koji Srbima nije hteo da prizna «po privilegijama pripadajuća prava», nego je rekao «Sablja će sve rešiti» pobunili su se Srbi u Bečkereku, zbacili staru opštinsku upravu i izabrali novu. Za vreme revolucije grad je više puta prelazio iz ruke u ruku ali bez štete po stanovništvo.

Posle ukidanja feudalizma grad počinje brže da se razvija. Iako je ovo poljoprivredno područje veoma se uspešno razvijaju zanatstvo i trgovina, kao i industrija. 1850. g. grad je dobio Pokrajinski sud a 1853. g. Okružni sud, Finansijsku direkciju i Žandarmeriju. Telegrafsku stanicu grad je dobio 1856. g.

U Bečkereku je 1870. g. bilo 19.667 stanovnika i 1.960 kuća. Bečkerek je postao varoš sa ureÄ‘enim magistrotom 10. decembra 1872. g. kada je postavljeno i prvo ÄŒinovništvo.

Prvo radničko udruženje Banata osnovano je u gradu 1878. g. pod nazivom «Društvo za obrazovanje radnika» a 10. avgusta 1878. g. u Bečkereku je osnovana Pčelarska zadruga. Železnica je u grad stigla 1883. g. Prvi parni mlin podignut je 1886. g. Prva električna centrala podignuta je 1896. g.

U Gornjoj Mužlji je 1888. g. naseljeno 400 maÄ‘arskih porodica kojima je dodeljeno najpre 4.000, a kasnije još 6.795 katastarskih jutara erarne zemlje. MeÄ‘utim, MaÄ‘arima iz Gornje Mužlje bilo je mnogo da plaćaju velike gradske poreze pa su se 1905. g. otcepili od Bečkereka i osnovali zasebnu Opštinu.

Po mađarskoj statistici iz 1900. g. u Bečkereku je 26.407 stanovnika u 3.372 kuće. Među njima je 9.279 Mađara, 8.091 Srbin, 8.055 Nemaca, 423 Slovaka, 281 Rumun, 70 Hrvata i 199 ostalih.

Za vreme Prvog svetskog rata Bečkerek je važan vojni centar odakle se šalju trupe na srpski front. Srpsko narodno veće osnovano je u Velikom Bečkereku 31. oktobra 1918. g. a 17. novembra iste godine čelni bataljon «Gvozdenog puka» pod komandom pukovnika Dragutina J. Ristića dočekali su na Železničkoj stanici predstavnici srpskog narodnog veća. Ovde je inače, u decembru, osnovana Nemačka kulturna i privredna zadruga za čijeg je predsednika izabran Oskar Tolvet.

U preiodu izmeÄ‘u dva rata Veliki Bečkerek je sedište Torontalsko Tamiške županije i administrativni centar jugoslovenskog Banata sve do 1929. g.

Kada je Nemačka napala Jugoslaviju grad je okupiran već 12. aprila 1941. g. Ovo područje dalo je 9 narodnih heroja. Posle triipogodišnje okupacije grad je osloboÄ‘en 2. oktobra 1944. g.

Privredni polet grada počinje posle 1945. g. kada su izgraÄ‘eni novi kapaciteti. Privreda zrenjaninske opštine je veoma raznovrsna – industrija, poljoprivreda, šumarstvo, graÄ‘evinarstvo,saobraćaj, trgovina, ugostiteljstvo i zanatstvo. Vodeća grana je prehrambena industrija, a osim toga veoma značajne kapacitete imaju tekstilna, metalna i industrija kože. Ovo područje je bogato naftom i plinom.

Područje zrenjaninske opštine je najgušÄ‡e rečno čvorište u Evropi, gde u krugu od 30 km protiču Begej, Tamiš, Tisa, Karaš, Dunav i kanalska mreža sistema Dunav-Tisa-Dunav. Pored reka u plavnom području, obraslom bujnom vegetacijom prostiru se bogata lovišta.

Školstvo je veoma razvijeno – osnovno, srednje, više i jedan fakultet. U gradu rade sledeće kulturne institucije: pozorište, muzej, biblioteka, istorijski arhiv...

Grad Zrenjanin je poznat sportski centar, čiji su sportisti doprineli afirmaciji sporta.